สภาพทางภูมิศาสตร์ของประเทศไทย

       
ประเทศไทยตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบที่อุดม
สมบูรณ์ ภูมิอากาศเหมาะสำหรับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ มีทรัยากร เช่น ดิน น้ำ ป่าไม้ แร่ธาตุ
ที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งของโลก
       
ทำเลที่ตั้ง
    ประเทศไทยตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือเอเชียอาคเนย์ ภูมิภาคนี้จะประกอบ
 

ไปด้วยหมู่เกาะเล็กใหญ่หลายพันเกาะและมีแผ่นดินใหญ่ที่เรียกว่า “ คาบสมุทรอินโดจีน ”ประเทศไทย
ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 5 องศา 3 ลิปดาเหนือ กับ 20 องศา 27 ลิปดาเหนือ และลองจิจูดที่ 97 องศา 22
ลิปดาตะวันออก กับ 105 องศา 17 ลิปดาตะวันออก สรุปว่าตั้งอยู่ในซีกโลกเหนือและซีกโลกตะวันออกทั้งหมด
       
ขนาด
    ประเทศไทยมีเนื้อที่ 513, 115 ตร.กม. ตั้งอยู่บนคาบสมุทรอินโดจีน ถ้าเทียบกับประเทศต่างๆ
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยกันแล้ว ไทยมีขนาดเป็นที่ 3 รองจากประเทศสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
และสหภาพเมียนมาร์
       
อาณาเขตติดต่อ
   
ประเทศไทยมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศเพื่อนบ้านทั้ง 4 ด้าน ได้แก
     

ทิศเหนือ จด พม่าและลาว

ทิศตะวันออก จด ลาวและกัมพูชา

ทิศตะวันตก จด พม่า

ทิศใต้ จด มาเลเซีย
       
ลักษณะภูมิประเทศของไทย
     
1  เขตภูเขาและที่ราบระวห่างภูเขาภาคเหนือ
     
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นทิวเขา ภูเขา และแอ่งแผ่นดินระหว่างเขา ที่สูงเหล่านี้เป็นต้นกำเนิด
ของแม่น้ำลำธารหลายสายที่ไหลลงแม่น้ำโขงทางด้านเหนือ ลฃงสู่แม่น้ำเจ้าพระยาทางด้านใต้
และแม่น้ำสาละวินทางตะวันตก ที่ราบระหว่างเขา (แอ่งแผ่นดิน)ที่แม่น้ำเหล่านี้ไหลผ่านจะเกิด
ที่ราบดินตะกอนที่แม่น้ำไหลพามาทับถมทำให้เกิดความอุดมสมบูรณ์เหมาะในการเพาะปลูก
และการตั้งถิ่นฐานจึงกลายเป้นแหล่งชุมชนที่สำคัญ
   
เทือกเขาที่สำคัญ
     
ได้แก่ เทือกเขาหลวงพระบาง เทือกเขาแดนลาว เทือกเขาถนนธงชัย เทือกเขาผีปันน้ำ

เทือกเขาขุนตาล เทือกเขาเพชรบูรณ์ยอดเขาสูงสุดในภาคนี้ คือ ยอดอินทนน (ดอยอ่างกาหลวง)
อยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ สูงประมาณ 2,595 เมตร เทือกเขาเหล่านี้เป็นต้นกำเนินของแม่น้ำ ปิง
วัง ยม และน่าน

   
2  เขตที่ราบภาคกลาง
     
เป็นที่ราบดินตะกอนที่หนาแน่นและกว้างขวางที่สุดของไทย เป็นแหล่งเกษตรกรรมที่สำคัญ
แม่น้ำที่สำคัญในภาคนี้ คือ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำท่าจีน แม่น้ำป่าสัก และ
แม่น้ำบางปะกงเนื่องจากเป็นที่ราบกว้างใหญ่ พื้นที่อุดมสมบูรณ์จึงเหมาะแก่การเพาะปลูก
เป็นบริเวณอู่ข้าวอู่น้ำสำคัญและเป็นเขตที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของประเทศ
   
3  เขตที่ราบสูงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
     
ภูมิประเทศแยกจากภาคเหนือและภาคกลางอย่างเด่นชัด โดยมีขอบสูงชันตามแนว
เทือกเขาเพชรบูรณ์ทานด้านตะวันตก และด้านใต้ตามแนวทิวเขาสันกำแพงและพนมดงรัก
ตอนกลางเป็นแอ่งคล้ายก้นกระทะ เรียกว่า แอ่งโคราช มีแม่น้ำชี และมูลไหลผ่านและไหล
ลงสู่แม่น้ำโขงทางทิศตะวันออก
   
เทือกเขาสำคัญ
     
ได้แก่ เทือกเขาเพชรบูรณ์ เทือกเขาดองพญาเย็น (ทางตะวันตก)
เทือกเขาสันกำแพง เทือกเขาพนมดงรัก
     
ลักษณะดินส่วนใหญ่เป็นดินทรายน้ำซึมผ่านได้เร็ว ไม่อุ้มน้ำจึงนับเป็น
ปัญหาสำคัญของภาคนี้ คือ การขาดแคลนน้ำและดินขาดความอุดมสมบูรณ์ทำให้
บางพื้นที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากการเกษตรได้ เช่น ทุ่งกุลาร้องไห้ ซึ่งครอบคลุม
พื้นที่ถึง 5 จังหวัด ได้แก่ร้อยเอ็ด สุรินทร์ มหาสารคาม ยโสธร และ ศรีษะเกษ
   
4  เขตภูเขาสูงภาคตะวันตก
ลักษณะภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นทิวเขาและหุบเขา แต่ไม่มีที่ราบ
ระหว่างเขาเหมือนภาคเหนือและมีที่ราบแคบๆ
   
เทือกเขาสำคัญ
     
ได้แก่ เทือกเขาถนนธงชัยและเทือกเขาตะนาวศรี เทือกเขาเหล่านี้เป็นต้น
     
กำเนิดของแม่น้ำแควน้อย (ไทรโยค) และแม่น้ำแควใหญ่ (ศรีสวัสดิ์)ไหลมาบรรจบ
กันเป็นแม่น้ำแม่กลอง ระหว่างแนวเขามีช่องทางติดต่อกับพม่าทางด่าน แม่สอด
จังหวัดตาก และ ด่านเจดีย์สามองค์ในจังหวัด กาญจนบุรี
   
5  เขตภูเขาและที่ราบชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก
     
เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำทางตอนเหนือ เป็นทิวเขาและที่ราบลูกฟูกทางตอนกลาง
และ ที่ราบชายฝั่งทะเลทางใต
   
เทือกเขาสำคัญ
     
ได้แก่ เทือกเขาจันทบุรีและเทือกเขาบรรทัด ระหว่าวเทือกเขาจันทบุรีกับอ่าว
ไทยจะเป็นที่ราบแคบๆ พื้นดินอุดมสมบูรณ์เหมาในการปลูกผลไม้
     
มีแม่น้ำสายสั้นๆ ได้แก่ แม่น้ำบางปะกงไหลลงอ่าวไทย ลักษณะชายฝั่งเว้าแหว่ง
เต็มไปด้วยเกาะใหญ่น้อย หาดทรายสวยงาม เกาะสำคัญได้แก่ เกาะช้าง เกาะกูด และเกาสีชัง