เรื่อง กากับนกยูง
กาตัวหนึ่งรู้สึกไม่พอใจที่ตนเองเกิดมามีขนสีดำทำให้ร่างของมันไร้ความงดงาม เมื่อรู้ว่าทุกวันนกยูงจะไซ้ขนออกทิ้งมันจึงไปเก็บมาแซมขนของตน เพื่อนๆของการู้สึกแปลกใจจึงพากันสอบถามด้วยความสงสัยเจ้าจะเลิกเป็นกาแล้วหรือ เพื่อนที่สนิทที่สุดของมันเอ่ยถามใช่..ใครจะอยากเป็นนก ที่ต้อยต่ำไร้ขนอันสวยงามอย่างพวกเจ้า คำตอบของกาทำให้เพื่อนๆของมันไม่พอใจขับไล่ออกจากฝูงแทนที่จะสำนึกตัวเจ้ากากลับทะนงตนคิดว่าเวลานี้ขนสองมันสวยงามเทียมเท่ากับพวกนกยูงจึงไปปะปนอยู่ในฝูง นกยูงเห็นความไม่เจียมตัวของกา จึงต่างก็พาหัวเราะเยาะและรุมจิกตีด้วยความหมั่นไส้ที่กาคิดจะเทียบชั้นกับพวกตนไปให้พ้นนะเจ้านกอัปลักษณ์ นกยุงพากันขับไล่ กาพาร่างอันสะบักสะบอมกลับไปที่ฝูงของตนแต่ก็ไม่มีใครยอมคบหาสมาคมด้วย มันอยู่ในฝูงกาก็ไม่ได้ ไปอยู่ในฝูงนกยุงก็ถูกรังเกียจ สุดท้ายจึงต้องไปอยู่ตามลำพังตัวเดียว
จงพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นอยู่และการไปฉกฉวยเอาผลงานความดีงามของผู้อื่นมาเป็นตนนั้น สุดท้ายเมื่อความจริงปรากฎออกมาย่อมไม่มีใครเชื่อถือหรือยอมคบหาสมาคมด้วย